Der Keller
Retrospective exhibition



Curated by Michał Jachuła
March 11 – June 11, 2017
Küunstlerhaus, Halle für Kunst & Medien, Graz, Austria

Monika Zawadzki. „Stoning” (Diptych)”: 1. “Plasticine River”, 2. “Trees, Stones, Sand are Not Being Painted”, 2016. Sculpture, 1. 00 x 00 x 00 cm, rubber, plasticine, 2. variable dimensions, stone, acrylic paint. Exhibition view "Der Keller", Künstlerhaus, Graz, 2017. Courtesy of Künstlerhaus Graz

Outer facade apsis
1. “Minuet with Cows” (from the series “Human and Animal Rights”), 2006. Mural, 1000 x 450 cm, acrylic paint.
Foyer ground floor
2. “Cow”, 2014. Sculpture, 180 x 100 x 520 (290) cm, epoxy resin, metal, acrylic paint.
Foyer basement
3. “I Killed This Hen Especially For You”, 2012. Mural, 00 x 00 cm, acrylic paint.
Exhibition hall (Tour clockwise)
4. “Self-portrait 1, 2 (Diptych)”, 2014. Sculpture, 53 x 28 x 28 cm and 18 x 18 x 4,5 cm, epoxy resin, acrylic.
5. “Discomfort”, 2010. Object, 60 x 60 x 200 cm, Plexiglas / clear.
6. “Ellipse in the Trough” (from the series “Shame (The Purpose of Art is Innocence)”), 2015/2017), 2015. Sculpture, 227 x 400 x 70 cm, epoxy resin, acrylic paint, water.
7. “Towel, sheet. No 1” (from the series “Shame (The Purpose of Art is Innocence)”), 2015/2017), 2013. Sculpture, 310 x 220 x 30 cm, epoxy resin, acrylic paint.
8a. “Cyber-Mother, Cyber-Son (Sorrow)” (from the series “Shame (The Purpose of Art is Innocence)”), 2015/2017), 2014. Sculpture, 310 x 200 x 33 cm, epoxy resin, acrylic paint.
8b. “Triangle” (from the series “Shame (The Purpose of Art is Innocence)”), 2015/2017) 2016. Sculpture, 310 x 220 x 33 cm, epoxy resin, string, acrylic paint.
9. “Askew Heads”, 2010. Sculpture, 44 x 20 x 20 cm, epoxy resin. Video, loop, 24”.
10. “Tent and Bonfire”, 2012. Sculpture, 170 x 80 x 350 cm, wood, string, acrylic paint.
11. “Black Bread”, 2013. Sculpture, 50 x 35 x 15 cm, epoxy resin, acrylic paint, t-shirt.
12. “Potatoes” (from the series “monument for a new human”), 2015. Sculpture, 134 x 198 x 68 cm, epoxy resin, acrylic paint.
13. „Stoning” (Diptych)”: 1. “Plasticine River”, 2. “Trees, Stones, Sand are Not Being Painted”, 2016. Sculpture, 1. 00 x 00 x 00 cm, rubber, plasticine, 2. variable dimensions, stone, acrylic paint.
14. “Nursing Mother”, 2014. Sculpture, 150 x 100 x 214 cm, epoxy resin, acrylic paint.
15. “Gloves”, 2012. Sculpture, two identical objects, total size 62 x 22 x 31 cm, size of one object 22 x 22 x 31 cm, Plexiglass / clear.
16. “Towel, sheet. No 2”, 2013. Sculpture, 300 x 68 x 7 cm, wood, acrylic paint, fabric.
Space at the side
17. “Say Good Night To Daddy”, 2011. Video, loop, 32”.


Zewnętrzna ściana absydy
1. „Menuet z krowami” (z serii „Prawa dla ludzi i zwierząt”), 2006. Mural, 1000 x 450 cm, akryl.
Foyer na parterze budynku
2. „Krowa”, 2014. Rzeźba, 180 x 100 x 520 (290) cm, żywica epoksydowa, metal, akryl.
Foyer w dolnej części budynku
3. „Specjalnie dla Ciebie zabiłam kurę”, 2012. Mural, 00 x 00 cm, akryl.
Sala wystawowa (zgodnie z ruchem wskazówek zegara)
4. „Autoportret 1, 2 (Dyptyk)”, 2014. Rzeźba, 53 x 28 x 28 cm and 18 x 18 x 4,5 cm, żywica epoksydowa, akryl.
5. „Dyskomfort”, 2010. Obiekt, 60 x 60 x 200 cm, pleksi / bezbarwny.
6. „Elipsa w korycie” (z serii „Wstyd (Celem sztuki jest niewinność)”, 2015/2017), 2015. Rzeźba, 227 x 400 x 70 cm, żywica epoksydowa, akryl, woda.
7. „Ręcznik, prześcieradło. Nr 1” (z serii „Wstyd (Celem sztuki jest niewinność)”, 2015/2017), 2013. Rzeźba, 310 x 220 x 30 cm, żywica epoksydowa, akryl.
8a. „Cyber-matka, Cyber-syn (Smutek)” (z serii „Wstyd (Celem sztuki jest niewinność)”, 2015/2017), 2014. Rzeźba, 310 x 200 x 33 cm, żywica epoksydowa, akryl.
8b. „Trójkąt” (z serii „Wstyd (Celem sztuki jest niewinność)”, 2015/2017), 2016. Rzeźba, 310 x 220 x 33 cm, żywica epoksydowa, sznurek, akryl.
9. „Krzywe głowy”, 2010. Rzeźba, 44 x 20 x 20 cm, żywica epoksydowa. Wideo, pętla, 24”.
10. „Namiot i ognisko”, 2012. Rzeźba, 170 x 80 x 350 cm, drewno, sznurek, akryl.
11. „Czarny chleb”, 2013. Rzeźba, 50 x 35 x 15 cm, żywica epoksydowa, akryl, podkoszulek.
12. „Ziemniaki” (z serii „pomnik nowego człowieka”), 2015. Rzeźba, 134 x 198 x 68 cm, żywica epoksydowa, akryl.
13. „Ukamienowanie” (Dytpyk)”: 1. „Rzeka z plasteliny”, 2. „Drzew, kamieni, piasku się nie maluje”, 2016. Rzeźba, 1. 00 x 00 x 00 cm, guma, plastelina, 2. wymiary zmienne, kamień, akryl.
14. „Karmiąca”, 2014. Rzeźba, 150 x 100 x 214 cm, żywica epoksydowa, akryl.
15. „Rękawiczki”, 2012. Rzeźba, 2 identyczne obiekty, łącznie 62 x 22 x 31 cm, wielkość jednego obiektu 22 x 22 x 31 cm, pleksi / bezbarwny.
16. „Ręcznik, prześcieradło. Nr 2”, 2013. Rzeźba, 300 x 68 x 7 cm, drewno, akryl, tkanina.
Pomieszczenie boczne
17. „Say Good Night To Daddy”, 2011. Wideo, loop, 32”.


Der Keller


“Der Keller” is the a first solo survey show of Monika Zawadzki outside Poland featuring new commissions, as well as seventeen abstract and figurative works from different periods realized over the last ten years, showing the consequence of the artist’s path.


Zawadzki creates sculptures, wall paintings and videos using simplification displaying an economy of form. Her openly socially engaged art practice has a meaningful and profound content. The main topic of Zawadzki’s works is the functioning of individuals and groups within ethical, biological and political orders. The artist raises questions on violence, domination, and exclusion, as well as the relationship between corporality and spirituality. Her realizations ranging from small-scale objects to monumental pieces use a visual language of expression based on repeating motifs, limited to black color. The formal restraint and truth of the material are inscribed in this artistic practice.


The monumental wall painting Minuet with Cows”, installed on the outer facade of the apse at Künstlerhaus, Halle für Kunst & Medien, invites the visitors to enter the building’s inner space and introduces the exhibition “Der Keller”. This pair of human figures and four animals referring to the theme of “Danse Macabre call attention to the location of the shownamely the basement with a black floor.


A cellar besides its utilitarian function is often linked with the dark, unconscious aspects of human personality. The space in the exhibition “Der Keller” is a conceptual framework for displaying the topics, which were present in Zawadzki’s works, such as “Human and Animal Rights” or in works from the exhibition “Cattle” (Zachęta, National Gallery, Warsaw 2014) and “Anyone” (CCA-Ujazdowski, Warsaw 2010). The two sculptures “Potatoes” and “Shame (The Purpose of Art is Innocence)” (both 2017), created especially for the Künstlerhaus Graz are added to the exhibition. It is the latter consisting of three elements, on which Zawadzki comments: “I’m ashamed that I am human.” In her works, the subject of shame and broadly understood human self-awareness which can transform into a disdain towards the surrounding world and oneself is expressed in abstract and figurative bas-reliefs resembling a reredos or tombstones. The artist has proclaimed Information" as the highest being" of the future and for the first time the “Posthuman” takes shape of a “Cyberape” in her work “Shame (The Purpose of Art is Innocence)”. The anti-totalitarian meaning of this sculpture is a continuation of her earlier anarchistic works.


I recognize the existence of one being, which manifests itself in the form of equivalent temporary sets. A human is an error. The aim of its individualization is the limitless expansion based on violence, even within its own type. The only organism in nature comparable with a human is a virus, its growth leads to the death of the organism (as abstracted from the movie Matrix). I am ashamed that I am a human. Innocence is becoming a collective soul. Cleansing depends on the re-evaluation of the conventional divisions of human/inhumanassuming “Data” as potentially the most advanced temporary set. I do not recognize the hierarchy. Realization of a dream of freedom in time and space is possible thanks to self-rejection of a human made by total existential equalizing (but not functional) with other temporary sets. I postulate humilitya reformatting, which involves the exclusion of a ‘human’ stage, a return to the primitive model called the animal with the simultaneous inclusion of technologically modified organs.


Zawadzki easily rejects anthropocentrism. Her stance is socially engaged and directed against violence without attempting to judge the actions of humankind. Her works are ambivalent in their message, full of dark humor and seriousness at the same timerather accepting the existing scheme of things, a world where more than one catastrophic scenario might become real. The value ingrained in Zawadzki’s artistic practice is humility, understood as accepting the limitations of human beings.


Zawadzki’s ambivalently implicit, both abstract and figurative works, are in a way lofty and mystical, and open to various, often contradictory interpretations. Recurring issues in the artist’s work are transformation and circulation of matter and energy. Fluid processes lead to both, physical and the spiritual transformation, the loss of shape and meaning, and subsequently to obtaining a new identity. Zawadzki is a proponent of natural decay, deconstructing and questioning academic discourse in favor of spiritual experiences, both individual and communal. Zawadzki’s realizations are models of concepts, elaborated in succession, resulting from and complementing each other, finally being arranged in larger groups of well-orchestrated works.


Michał Jachuła (1), 2017


1. Curator and art historian. Graduated in Art History from University of Warsaw and received his MA in contemporary art from the Center for Curatorial Studies at Bard College in New York. His recent exhibitions include “Elka Krajewska. Local Field, “Things and People, and Józef Robakowski at the Arsenal Gallery in Białystok; “Jabberwocky. Bohdan Mrázek and Jiří Skála at Foksal Gallery, and “The Splendour of Textiles at Zachęta National Gallery of Art in Warsaw. Author of texts and interviews, published mainly in exhibition catalogues.


Der Keller


„Der Keller” [piwnica] to pierwszy duży przegląd prac Moniki Zawadzki zagranicą, obejmujący nowe prace, jak również abstrakcyjne i figuratywne realizacje z ostatnich dziesięciu lat, obrazujący konsekwencję drogi twórczej artystki.


Monika Zawadzki tworzy rzeźby, obrazy ścienne i prace wideo, operujące uproszczoną, oszczędną formą. Jej otwarcie zaangażowana społecznie postawa artystyczna jest bogata w znaczenia i treści. Głównym tematem prac Zawadzki jest funkcjonowanie jednostek i grup w ramach porządku etycznego, biologicznego i politycznego. Artystka stawia pytania na temat przemocy, dominacji i wykluczenia a także zależności między cielesnością a duchowością. Jej realizacje – od obiektów małej skali do monumentalnych prac – wykorzystują język ekspresji bazujący na powtarzalnych motywach, najczęściej ograniczonych do czerni. Oszczędność formy oraz prawda materiału wpisane są w tę praktykę artystyczną.


Ogromny mural „Menuet z krowami”, namalowany na apsydzie Künstlerhaus, Halle für Kunst & Medien, zaprasza widzów do wnętrza budynku, zapowiadając wystawę „Der Keller”. Orszak nawiązujący do motywu tańca śmierci, złożony z pary postaci ludzkich i czterech zwierząt, zwraca uwagę na miejsce zorganizowania pokazu – piwnicę z czarną podłogą.


Piwnica oprócz swojej funkcji użytkowej, często łączona jest z mrocznymi, nieuświadomionymi aspektami ludzkiej osobowości. Przestrzeń ta w wystawie „Der Keller” służy jako koncepcyjna rama do wyeksponowania problemów obecnych w twórczości Zawadzki, w cyklu „Prawa dla ludzi i zwierząt”, pracach z ekspozycji „Bydło” (Zachęta, 2014) i „Anyone” (CSW Zamek Ujazdowski, 2010) oraz dwóch nowych rzeźbach, przygotowanych specjalnie dla Kunstlerhaus w Graz zatytułowanych „Ziemniaki” i „Wstyd (Celem sztuki jest niewinność)”. Zawadzki mówi: „Wstydzę się, że jestem człowiekiem”, komentując ostatnią pracę złożoną z trzech elementów. Problematyka wstydu i szeroko rozumiana świadomość tożsamości człowieka mogąca zmienić się w pogardę wobec otoczenia i samego siebie, wyraża się w abstrakcyjnych i figuratywnych płaskorzeźbach przypominających nastawę ołtarzową lub tablice nagrobne. Zawadzki jako najwyższy byt przyszłości uznała Informację. Postczłowiek po raz pierwszy w jej twórczości przybrał formę Cybermałpy w pracy „Wstyd (Celem sztuki jest niewinność)”. Antytotalitarna wymowa tej rzeźby jest kontynuacją wcześniejszych, anarchizujących prac artystki.


Uznaję istnienie jednego bytu, który przejawia się w postaci równorzędnych zbiorów tymczasowych. Człowiek jest błędem. Celem jego indywidualizacji jest nieograniczona ekspansja oparta na przemocy, również wewnątrz własnego typu. Jedynym organizmem w przyrodzie porównywalnym z człowiekiem jest wirus; prowadzi ekspansję aż do śmierci organizmu (na podstawie filmu „Matrix”). Wstydzę się, że jestem człowiekiem. Niewinność to uzyskanie duszy zbiorowej. Oczyszczenie polega na przewartościowaniu podziału na ludzkie/nieludzkie z uwzględnieniem Danych jako potencjalnie najbardziej zaawansowanego zbioru tymczasowego. Nie uznaję hierarchii. Realizacja marzenia o wolności w czasoprzestrzeni jest możliwa dzięki samozniesieniu człowieka dokonana poprzez całkowite zrównanie egzystencjalne (ale nie funkcjonalne) z innymi zbiorami tymczasowymi. Postuluję pokorę – przeformatowanie polegające na wykluczeniu etapu ‘ludzkiego’, powrót do wzorca prymitywnego nazywanego zwierzęcym z równoczesnym włączeniem organów zmodyfikowanych technologicznie”.


Monika Zawadzki odrzuca antropocentryzm. Reprezentuje postawę zaangażowaną społecznie i antyprzemocową, jej prace jednak nie mają ambicji zmieniania świata czy oceny zachowań człowieka. Rzeźby, obiekty i inne formy sztuki – o ambiwalentnej wymowie, pełne czarnego humoru i powagi zarazem – wyrażają raczej postawę akceptacji wobec zastanego porządku rzeczy, świata, w którym może spełnić się katastroficzny scenariusz. Wartością wpisaną w praktykę artystyczną Zawadzki jest pokora rozumiana jako uznanie ograniczeń bytów.


Niemówiące wprost, zarówno abstrakcyjne, jak i figuratywne dzieła mają w sobie coś podniosłego i mistycznego. Realizacje te otwarte są na różne, często sprzeczne interpretacje. Kwestiami powracającymi w twórczości artystki są przemiana oraz cyrkulacja materii i energii. Płynne procesy prowadzą zarówno do fizycznej przemiany, jak i duchowej, utraty kształtu i znaczenia, zyskania innej tożsamości. Zawadzki jest zwolenniczką naturalnego rozpadu, dekonstruowania i kwestionowania akademickich dyskursów na rzecz faworyzowania doświadczeń duchowych, przeżywanych indywidualnie i wspólnotowo. Realizacje artystki są modelami koncepcji pogłębianych w kolejnych, wynikających z siebie dziełach, aranżowanych najczęsciej w większe grupy i dopłeniających się wzajemnie.


Michał Jachuła (1), 2017


1. Kurator i historyk sztuki, absolwent historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim i studiów kuratorskich w Center for Curatorial Studies w Bard College w Nowym Jorku. Pełnił funkcję kuratora wystaw w Galerii Arsenał w Białymstoku, ZachęcieNarodowej Galerii Sztuki oraz Galerii Foksal w Warszawie, takich jak Elka Krajewska. Pole Lokalne, Rzeczy i ludzie, Józef Robakowski, Jabberwocky. Bohdan Mrázek i Jiří Skála, Splendor tkaniny. Jest autorem tekstów i wywiadów o sztuce publikowanych głównie w katalogach wystaw.