Cattle / Bydło        part 1



Curated by Maria Brewińska
April 4 – May 18, 2014
Zachęta – National Gallery of Art, Warsaw

Monika Zawadzki. “Cow”, 2014. Sculpture, 180 x 100 x 520 (290) cm, epoxy resin, metal, acrylic paint. Exhibition view "Cattle", Zachęta – National Gallery of Art, Warsaw, 2014

Elements of the exhibition


1. “Nursing Mother”, 2014. Sculpture, 150 x 100 x 214 cm, epoxy resin, acrylic paint.
2. “Cow”, 2014. Sculpture, 180 x 100 x 520 (290) cm, epoxy resin, metal, acrylic paint.
3. “Boiled Head”, 2014. Sculpture, group of 2 objects, 78 x 43 x 200cm and 48 x 62 x 35 cm, total size 180 x 70 x 200cm, epoxy resin, acrylic paint.
4. “Self-portrait 1, 2 (Diptych)”, 2014. Sculpture, 53 x 28 x 28 cm and 18 x 18 x 4,5 cm, epoxy resin, acrylic paint. Postument 40 x 40 x 100 cm, metal, wood.
5. “Membranes (Hands, Legs, Torsos)”, 2014. Sculpture, group of 3 objects, 268 x 40 x 257 cm and 310 x 40 x 250 cm and 239 x 40 x 238 cm, total size 100 x 240 x 1000 cm, epoxy resin, acrylic paint.
6. Untitled (from the series “Human and Animal Rights”), 2006/2014. Mural, 800 x 500 cm, acrylic paint.
“Cattle”, Monika Zawadzki, 2014. TTS, xx min sec.


Elementy wystawy


1. „Karmiąca”, 2014. Rzeźba, 150 x 100 x 214 cm, żywica epoksydowa, farba akrylowa.
2. „Krowa”, 2014. Rzeźba, 180 x 100 x 520 (290) cm, żywica epoksydowa, metal, farba akrylowa.
3. „Gotowana głowa”, 2014. Rzeźba, grupa 2 obiektów, 78 x 43 x 200cm oraz 48 x 62 x 35cm, łączny wymiar 180 x 70 x 200 cm, żywica epoksydowa, farba akrylowa.
4. „Autoportret 1, 2 (Dyptyk)”, 2014. Rzeźba, 53 x 28 x 28 cm oraz 18 x 18 x 4,5 cm, żywica epoksydowa, farba akrylowa. Postument 40 x 40 x 100 cm, metal, drewno.
5. „Błony (Ręce, Nogi, Tułowia)”, 2014. Rzeźba, grupa 3 obiektów, 268 x 40 x 257 cm oraz 310 x 40 x 250 cm oraz 239 x 40 x 238 cm, łączny wymiar 100 x 240 x 1000 cm, żywica epoksydowa, farba akrylowa.
6. Bez tytułu (z serii „Prawa dla ludzi i zwierząt”), 2006/2014. Mural, 800 x 500 cm, farba akrylowa.
„Bydło”, Monika Zawadzki, marzec 2014. TTS, 8 min 26 sec.




A group of signs – five news sculptures and a mural from 2006 – placed independently in gallery space. The sculptures are highly geometric and created by the simplest transformation of flat forms into three-dimensional space. They are made from epoxy resin and have painting-like, tarry surface. The sculptures and mural are both black. The selected works have been created in monumental scale. Room 1: Nursing Mother; room 2: Cow, Boiled Head, Self-portrait 1, 2 (Diptych); room 3: Membranes (Hands, Legs, Torsos), Untitled (from the series Human and Animal Rights).


1. “Nursing Mother”, 2014, sculpture. A sausage feedings its young. The offspring is sucking the mother, her front end was cut diagonally.
2. “Cow”, 2014, sculpture. An animal hanging on gallows.
3. “Boiled Head”, 2014, sculpture. An incomplete human body (without the head) in a standing position, and a pot placed next to it. The pot is filled with liquid (symbolically), the head is immersed in it. The head is (presumably) undergoing further transformation.
4. “Self-portrait 1, 2 (Diptych)”, 2014, sculpture. A juxtaposition of a thumb with the fingertip cut off and an abstractly-shaped body fragment (a small section of a sphere).
5. “Membranes (Hands, Legs, Torsos)”, 2014, sculpture. Geometric figures – circle, triangle, square (as basic shapes representing perfect forms) created from selected body parts – hands, legs and torso. The deconstruction and unblocking of meat which was previously composed into closed systems, subject to their functions.

6. Untitled (from the series “Human and Animal Rights”), 2006, mural. A depiction of pulp – a mass which is created as a result of cutting and temporary overlaying various types of matter.


“Cattle” as a set of elements related to the meat’s self-consciousness in a closed (body) and open (mass) system, and its transformation process resulting from separating parts from whole. I do not accept the evaluative division of meat into human and other. Inanimate matter also possesses self-consciousness – in an ideal state it is a consciousness of mass.


Complementary meat elements, divided into closed-form systems (body) and subjected to their function, limit self-consciousness. As a result of subtraction from the whole, the meat achieves the status of mass – it becomes free from form and the compulsion of acting, it becomes and open system, gains the ability of being modelled and divided without change of properties, its identity becomes fluid and independent of shape and volume. A derivative of mass is pulp – a processed mass (e.g. ground meat). Despite the changes of structure, pulp retains the consciousness of mass. The secondary forming of shape from pulp (e.g. forming of sausage) does not cause the system’s closure, because its elements are not complementary and essential to one another. An extreme transformation of meat takes place during ingestion – the act of being eaten – by a different meat. In this case the inclusion into a set form transforms the mass into a part of a closed system (body). As a result of the unification of structures, it is possible to achieve a meat with identical quality, but with identity taken over from the dominating meat. An interesting case is creation and ejection without any loss of an independent closed set (reproduction) caused by the primary body.


The superior function of all temporary forms is being an element of mass susceptible to transformation. The expansive and distancing attitude of man, in his relations with the rest of matter, is absurd. Mass consists of the whole of matter and energy, which is subject to constant changes. It is the building material of body – the keeping of its form conditions its flow. An attempt to dominate selected fragments of mass is illogical and results in postponed aggression towards own elements. Being submissive is about changing the subjectivity and free resignation from self-consciousness in favour of consciousness of mass.


Total “liberation” of meat from a set system (death) and attaining the properties of mass (disintegration of a set, cleansing from the forced structures, and becoming one with the rest of mass) is an evolution, becoming the highest form of existence. It is a temporary state, when achieved, the selected fragments of mass begin to form constellations once again. Mass is a stable system, its internal divisions do not influence its essence, elements cannot become independent of it, they are forced into constant circulation.


Human understands evolution opposite – he/she do not see the superiority of dissolution over merging, believes in the possibility of escaping the circulation through development within mass – so they create secondary constellations from existing, closed sets. This pattern is repeated, for example, on the social plane – judging certain bodies (families, species), in broader perspective, results in the exclusion of own elements. These actions result in improving the life conditions of selected temporary forms at the expense of remaining mass, disturbance of harmony, elimination of the diversity of shapes. It is a pointless activity, because it is impossible to escape the circulation, and after being dissolved the set elements change their state. The building of additional structures slows the frequency of changes even more. Speed variations occur, the changes take place hysterically. Retaining the unity in every dimension (e.g. on the building matter, social relations) is a logical consequence of the uniformity of matter.


The goal of transient forms is to get rid of the sense of self-preservation – accepting own fluidity and temporariness, susceptibility to transformation and resignation from activities aimed to retain the shape. Despite the fact that the changes are inevitable and independent from the will of sets, they should take place free and consciously. Passiveness is possible when a given structure achieves maturity, and the breakdown takes place according to the laws of nature (death of old age). The use of external force does not result in compete breakdown of the set. The result are adhesions – accidental, closed systems’ fragments. Because of being suspended between proper states of being blocked and unblocked, they obstruct fluidity. The breakdown of these types of fragmentary structures is hard – they are non-standard, ill-fitting because of their origin, we can even say they are “Other”. Natural processes avoid them, they are not included into circulation. They are equal with errors in the entirety of mass. The resulting flow disturbances are not necessarily evenly distributed in mass, both among temporary and free structures. This mechanism forces group responsibility extended over the whole mass. Empathy is egoism limited by time.


Elements of the “Cattle” carry a heavy emotional load. At the same time I look for rational explanation in accordance with ethical judgment of these issues.


Monika Zawadzki, 2014




Grupa znaków – pięć nowych rzeźb oraz mural z 2006 roku – umieszczonych niezależnie od siebie w galerii. Rzeźby są silnie zgeometryzowane i powstają w wyniku najprostszego przeniesienia płaskich form do przestrzeni. Wykonane z żywicy epoksydowej mają malarską, smolistą powierzchnię. Zarówno obiekty, jak i mural są w kolorze czarnym. Wybrane prace zostały zrealizowane w monumentalnej skali. Sala 1: „Karmiąca”; sala 2: „Krowa”, „Gotowana głowa”, „Autoportret 1,2 (Dyptyk)”; sala 3: „Błony (Ręce, Nogi, Tułowia)”, Bez tytułu (z serii „Prawa dla ludzi i zwierząt”).


1. „Karmiąca”, 2014, rzeźba. Kiełbasa karmiąca młode. Potomstwo przyssane jest do matki, jej przód został skośnie ścięty.
2. „Krowa”, 2014, rzeźba. Zwierzę wiszące na szubienicy.

3. „Gotowana głowa”, 2014, rzeźba. Niekompletne ciało człowieka (bez głowy) w pozycji stojącej i ustawiony obok garnek. W naczyniu wypełnionym (umownie) płynem zanurzona jest głowa, która (w domyśle) ulega dalszej transformacji.
4. „Autoportret 1, 2 (Dyptyk)”, 2014, rzeźba. Zestawienie kciuka z odciętą opuszką oraz odciętego fragmentu ciała w abstrakcyjnym kształcie (niewielki ścinek kuli).
5. „Błony (Ręce, Nogi, Tułowia)”, 2014, rzeźba. Figury geometryczne – koło, trójkąt i kwadrat (jako kształty podstawowe i komunikujące ideał) skonstruowane kolejno z wybranych części ciała człowieka – rąk, nóg i tułowia. Dekonstrukcja i odblokowanie mięsa pierwotnie skomponowanego w podporządkowane swojej funkcji układy zamknięte.
6. Bez tytułu (z serii „Prawa dla ludzi i zwierząt”), 2006/2014, mural. Przedstawienie miazgi – masy powstałej na skutek rozcięcia i tymczasowego nałożenia różnego rodzaju materii.


„Bydło” jako zbiór elementów dotyczy świadomości własnej mięsa w układzie zamkniętym (ciało) i otwartym (masa) oraz procesu jej transformacji wynikającego z oddzielenia części od całości. Nie uznaję wartościującego podziału na mięso ludzkie oraz pozostałe. Materia nieożywiona również posiada świadomość własną, w stanie idealnym jest to świadomość masy.


Komplementarne elementy mięsne skomponowane w podporządkowane swojej funkcji układy w stałym kształcie (ciało) ograniczają świadomość własną. W wyniku odjęcia od całości mięso uzyskuje status masy – zostaje odblokowane od formy i przymusu działania, staje się układem otwartym, zyskuje zdolność do podziału i modelowania bez zmian właściwości, jego tożsamość staje się płynna i niezależna od kształtu i ilości. Pochodną masy jest miazga, czyli przetworzona masa (np. zmielone mięso). Mimo zmian w strukturze miazga zachowuje świadomość masy. Wtórne uformowanie kształtu z miazgi (np. skomponowanie kiełbasy) nie powoduje zamknięcia układu, gdyż jego elementy nie są komplementarne i niezbędne. Do skrajnej transformacji mięsa dochodzi podczas wchłonięcia – zjedzenia – przez inne mięso. W tym przypadku włączenie do stałej formy przekształca masę w część układu zamkniętego (ciało). W efekcie zjednoczenia struktur możliwe jest uzyskanie identycznego jakościowo mięsa, ale o tożsamości przejętej od mięsa dominującego. Interesującym przypadkiem jest bezstratne dla ciała wyjściowego stworzenie i wydalenie niezależnego zbioru zamkniętego (rozmnażanie).


Jako nadrzędną rolę wszystkich tymczasowych form uznaję bycie podatnym na transformację składnikiem masy. Ekspansywna i odrębna postawa człowieka w relacjach z pozostałą materią jest absurdalna. Masę stanowi ogół materii i energii ulegający nieustannym przemianom. Jest budulcem ciała, zachowanie kształtu warunkuje jej przepływ. Próba zdominowania wybranych fragmentów masy jest nielogiczna i prowadzi do przesuniętej w czasie agresji na elementach własnych. Bycie uległym polega na zmianie podmiotowości oraz dobrowolnej rezygnacji ze świadomości własnej na rzecz tożsamości masy.


Całkowite „wyzwolenie” mięsa ze stałego układu (śmierć) i uzyskanie właściwości masy (rozpad zbioru, oczyszczenie z nałożonych struktur, uzyskanie jednolitości z pozostałą masą) jest ewolucją, osiągnięciem najwyższego bytu. Jest to stan tymczasowy, po jego osiągnięciu wybrane fragmenty masy zaczynają ponownie tworzyć konstelacje. Masa jest układem stabilnym, jej podziały wewnętrzne nie mają wpływu na jej istotę, elementy nie mogą się od niej uniezależnić, są skazane na nieustanny obieg.


Człowiek rozumie ewolucję odwrotnie – nie dostrzega wyższości rozpadu nad łączeniem, wierzy w możliwość opuszczenia obiegu poprzez rozwój w obrębie masy – produkuje wtórne konstelacje z istniejących zbiorów zamkniętych. Schemat powtarza się np. na płaszczyźnie społecznej – wartościowanie wybranych ciał (rodzin, gatunków) jest w dalszej perspektywie wykluczaniem elementów własnych. Efektem takich działań jest polepszenie warunków bytowania wybranych form tymczasowych kosztem pozostałej masy, zaburzenie harmonii, likwidacja różnorodności kształtów. Jest to działanie bezcelowe, ponieważ wyzwolenie z obiegu jest niemożliwe, a po rozpadzie składowe zbioru zmieniają swój stan skupienia. Nadbudowywanie nowych struktur dodatkowo spowalnia częstotliwość zmian. Pojawiają się wahania tempa, zmiany przebiegają histerycznie. Zachowanie jedności w każdym wymiarze (np. na poziomie budulca, relacji społecznych) jest logiczną konsekwencją jednorodności materii.


Celem form przejściowych jest wyzbycie się instynktu samozachowawczego – akceptacja własnej płynności i tymczasowości, podatność na transformacje oraz rezygnacja z działań mających na celu podtrzymywanie kształtu. Mimo, iż przemiany są nieuchronne i niezależne od woli zbiorów, to powinny przebiegać dobrowolnie. Bierność jest możliwa gdy dana struktura osiąga dojrzałość, a rozpad odbywa się zgodnie z prawami natury (śmierć ze starości). Zastosowanie siły zewnętrznej nie prowadzi do całkowitego rozpadu zbioru. W efekcie powstają zrosty – przypadkowe, zamknięte części układów. Poprzez zawieszenie pomiędzy prawidłowymi stanami odblokowania i zablokowania uniemożliwiają płynność. Rozpad tego rodzaju fragmentarycznych struktur jest trudny – są wyjątkowe, ze względu na swoje pochodzenie nieprzystające, wręcz Inne. Omijają je naturalne procesy, nie są włączane w obieg. Jest to równoznaczne z błędami w całokształcie masy. Powstałe zaburzenia przepływu są niekoniecznie równomiernie rozłożone w masie zarówno wśród struktur tymczasowych jak i odblokowanych. Mechanizm ten wymusza odpowiedzialność zbiorową rozszerzoną do całej masy. Empatia to egoizm ograniczony czasem.


Elementy wystawy „Bydło” są nasycone emocjonalnie. Równolegle poszukuję racjonalnego wytłumaczenia zgodnego z intuicyjną oceną etyczną zagadnień.


Monika Zawadzki, 2014


Monika Zawadzki creates simple forms, in the vein of traditional graphic design, using sculpture, painting, and video. One of the main themes of her work is the idea of identity creation, expressed through various universal and simple shapes. Zawadzki is preoccupied with issues of social exclusion or limitation, the mechanisms of individual functioning, alterity and corporeality, which she investigates from a broad perspective. She is also interested in the notion of transformation and its various aspects. She understands the ‘natural community’ of animate and inanimate matter as a symbiosis on the interpersonal level and on the level of relations with nature and civilisation. Through her art, Zawadzki brings up the issue of the Other, manifested here primarily in the form of animals, attesting to our affection for them and transgressing the usual notion of love as an emotion reserved for human-to-human relations. She thus destabilises the anthropocentric paradigm, according to which man is the centre of all things, and the ultimate, perfect product of evolution. The continued reign of the anthropocentric model in the human studies means that other species, and their subjectivities, have been excluded from the field of academic knowledge. It seems, however, that the contemporary discourse around the love of the Other is embodied not only in the animal rights movement but also in a broader movement on behalf of all repressed Others. These various aspects of love find their expression in Zawadzki’s works, full of affirmation, as they are, that does not destroy the Other’s otherness.


Maria Brewińska, 2014


Wystawa Moniki Zawadzki jest pierwszą tak dużą jej prezentacją w Zachęcie. Twórczość artystki uchodzi za wyjątkową w swej formalnej warstwie; jest polemiczna, a zarazem charakteryzuje ją konceptualny rygor.


Zawadzki jest autorką prostych, oszczędnych rzeźb, tworzy także obrazy i wideo. Jednym z głównych tematów jej twórczości jest idea kreowania tożsamości, wyrażana za pośrednictwem uniwersalnych kształtów. Artystka koncentruje się na kwestiach związanych z wykluczeniem czy ograniczeniami społecznymi, mechanizmach funkcjonowania jednostek, odmienności i cielesności, nie popadając przy tym w publicystykę. Ponadto interesuje ją współistnienie bytów w ramach porządku społecznego, biologicznego lub politycznego oraz szeroko rozumiane zagadnienie transformacji materii. Wystawa „Bydło” wyraża niekonwencjonalne podejście do kwestii ciała, mówi o tożsamości ciała ludzkiego i zwierzęcego i zależnościach między nimi, o relacji materii żywej i nieożywionej, rozumianej jako symbioza człowieka z naturą i cywilizacją. Prezentowane są niemal wyłącznie nowe prace osadzone w minimalistycznej biało-szarej przestrzeni zgodnej z estetyczną wizją artystki. Kilka rzeźb o precyzyjnych i prostych kształtach, wykonanych typową dla Zawadzki techniką – zgeometryzowane formy, nawiązujące do ludzkich i zwierzęcych, pokryte czarną żywicą epoksydową i farbą. Łączą w sobie emblematyczne, modułowe elementy i figury znane z wcześniejszych realizacji artystki. Pokawałkowane ciała, mięso, masa, w końcu miazga unaoczniają rozkład form, ale także ich płynność. Rzeźby ukazują szerokie spektrum stanów ciała i materii, a całość wieńczy monumentalny mural z serii „Prawa dla ludzi i zwierząt” (2006), który zbiera wszystkie ciała ukazane w formie miazgi i masy. Jest też autoportret – kciuk z odciętym opuszkiem – mówiący o świadomości własnego ciała/mięsa.


Sztuka Moniki Zawadzki dotyka kwestii Innego, ukazywanego głównie pod postacią zwierząt, a także kwestii naszej miłości do nich, przez co wykracza poza tradycyjne pojmowanie miłości – jako uczucia człowieka do człowieka. Podważa tym samym założenia antropocentryzmu, według których człowiek stanowi centrum wszechświata i ostateczny, najdoskonalszy produkt ewolucji. Takie myślenie wciąż dominuje we współczesnej humanistyce, a jego konsekwencją jest wykluczenie innych gatunków i ich podmiotowości ze sfery poznania naukowego. Wydaje się jednak, że współczesny dyskurs wokół miłości do Innego to nie tylko ruch walki o prawa zwierząt, ale także ruch społeczny obejmujący wszystkich wykluczanych Innych. Te różne aspekty miłości znajdują swój wyraz w pracach Zawadzki – pełnych afirmacji inności Innego.


Maria Brewińska, 2014